Μαίρη Γκαζιάνη: «Υπάρχουν αληθινές ιστορίες που ξεπερνούν κάθε μυθοπλασία»

Η Αύρα γεννιέται μια κρύα νύχτα του Γενάρη σε μια μικρή επαρχιακή πόλη κι είναι το όγδοο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας. «Σε χρίζω μάνα» είπε η μια από τις τρεις μοίρες που στάθηκαν πάνω από την κούνια της. Κι αυτός ο ρόλος την ακολούθησε σ΄όλη της τη ζωή. Πρώτο της μωρό το αδερφάκι που γεννήθηκε μετά απ΄ αυτήν, ύστερα η κούκλα που της έφερε ο αδερφός της από την Αμερική, κι ακολούθησαν ανίψια και παιδιά που δεν γέννησε. Ή μήπως γέννησε;

Μια ζωή γεμάτη εμπόδια, μια ζωή πικρή, μια ευτυχία σαν ζάχαρη άχνη… που σκορπίζει στο παραμικρό φύσημα του ανέμου.  Η ΖΑΧΑΡΗ ΑΧΝΗ της Μαίρης Γκαζιάνη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΟΣ, είναι ένα συγκινητικό μυθιστόρημα με τραγικούς ήρωες που δεν σταματούν να παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο και «που ανατέμνει τις ανθρώπινες σχέσεις με συμπόνια και ψυχολογικό βάθος».

Πως εμπνευστήκατε την ιστορία για τη ΖΑΧΑΡΗ ΑΧΝΗ;

Η ΖΑΧΑΡΗ ΑΧΝΗ δεν προέκυψε από έμπνευση αλλά από σύμπτωση. Και λέω σύμπτωση γιατί οι ηρωίδες του βιβλίου μου είναι υπαρκτά πρόσωπα που ζουν σε μια μικρή παραλιακή πόλη της Ελλάδας. Σε κάποιες διακοπές μου «έπεσα» πάνω στη μια ηρωίδα μου και στη συνέχεια γνώρισα και την άλλη. Η Αύρα και η Ελπίδα, μάνα και κόρη, ένας ακατάλυτος δεσμός που κακοποιήθηκε με την παρεμβολή της γιαγιάς…

Υπάρχουν αληθινές ιστορίες που ξεπερνούν κάθε μυθοπλασία… Οι μοίρες, οι σχέσεις, οι επιλογές, η νοοτροπία, οι απορρίψεις, όλα παίζουν τον ρόλο τους, ακόμα κι ο έρωτας, που δεν έχει τον πρώτο ρόλο στο βιβλίο, κινεί κάποια από τα νήματα αποφάσεων και επιλογών με τις συνέπειες που προκαλούνται. Λάθος; Σωστό; Ποιος το ξέρει; Ποιος μπορεί να το κρίνει; Κανείς! Εφόσον δεν βρίσκεται σ΄αυτήν τη θέση!

Όλα τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο είναι πραγματικά. Αυτό που είχα να κάνω εγώ ως συγγραφέας ήταν να βρω τον τρόπο να τα συνδέσω μεταξύ τους, κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η δική μου έμπνευση. Να προσθέσω μυθοπλασία όπου χρειαζόταν, χωρίς ν΄αλλοιώσω τα γεγονότα, ώστε να γίνει πιο ενδιαφέρουσα η ανάγνωση και να βρω τον τρόπο για τη λύτρωση των ηρωίδων μου. Είναι μεγάλη ευθύνη να μεταφέρεις μια αληθινή ιστορία και οι προσωπικές απόψεις παραμερίζονται ώστε να μπεις στη θέση του ήρωα, να τον καταλάβεις, να τον νιώσεις και να λειτουργήσει η ενσυναίσθηση. Πιστεύω ότι τα κατάφερα αλλά ο τελικός κριτής είναι οι αναγνώστες.

Μιλάτε για τον ρόλο της μάνας από διάφορες οπτικές. Τι σημαίνει για εσάς;

Στο βιβλίο μιλάω για τον ρόλο της μάνας από τις οπτικές που μου διηγήθηκαν οι ηρωίδες μου Αύρα και Ελπίδα, η γιαγιά Αρετή δεν βρίσκεται στη ζωή, συνεπώς δεν είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί της. Την «γνώρισα» όμως πολύ καλά μέσα από τις διηγήσεις των άλλων δυο.

Σε καμιά περίπτωση και σε κανένα γεγονός δεν πήρα προσωπική θέση. Αυτό που όφειλα ως άνθρωπος, ως κόρη και ως μάνα η ίδια, ήταν να τις κατανοήσω βάζοντας τον εαυτό μου στη θέση κάθε μιας από τις τρεις ηρωίδες μου. Να δω με τα δικά τους μάτια, να σκεφτώ με το δικό τους μυαλό, ν’αντιμετωπίσω τις δικές τους δυσκολίες, να «φορέσω το κουστούμι» της ζωής τους και ν΄ ανακαλύψω που οφειλόταν ο τρόπος που λειτούργησαν. Φτάνοντας κάποιος στις τελευταίες σελίδες θα καταλάβει ότι το ζητούμενο για μένα, αλλά και για τις ηρωίδες μου, ήταν η λύτρωση, και την απέδωσα με τον τρόπο που εμπνεύστηκα.

Ο παιδικός διαβήτης είναι ένα θέμα που δεν θίγεται συχνά. Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με αυτό;

Δεν το αποφάσισα εγώ. Ήταν δεδομένο στη ζωή της Αύρας από την ηλικία των τεσσάρων ετών που το ανακάλυψαν όταν έπεσε σε κώμα. Πρόκειται για ένα πρόβλημα υγείας που όταν το έχει ένα παιδί θα το έχει για όλη του την ζωή, και θα έχει πάντα αυτό το τύπο σακχαρώδη διαβήτη. Δεν μπορεί να μεταπηδήσει στην μορφή των ενηλίκων όταν το παιδί μεγαλώσει. Η χορήγηση ινσουλίνης θα είναι απαραίτητη εφόρου ζωής.

Ο σακχαρώδης διαβήτης δυστυχώς ακόμη δεν θεραπεύεται. Το πιο σημαντικό είναι η αποφυγή των επιπλοκών του, γι΄αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην παρακολούθησή του. Σε κάποιες περιπτώσεις χρειάζεται ν’αυξάνεται η δόση της ινσουλίνης με την πάροδο των ετών, όπως συνέβαινε στη ζωή της Αύρας που αντιμετώπιζε αγχωτικές, καταπιεστικές, ανεξέλεγκτες δυσκολίες στις συνθήκες της ζωής της.

Υπάρχει μια τραγικότητα στην ιστορία σας παρά τον… γλυκό τίτλο του βιβλίου που ξαφνιάζει τους αναγνώστες. Το επιδιώξατε ή προέκυψε με την εξέλιξη της ιστορίας σας;

Συνηθίζουμε ν΄αποκαλούμε την ασθένεια του διαβήτη «ζάχαρο» που παραπέμπει στη ζάχαρη. Πείτε μου πόση γλύκα μπορεί να διαθέτει μια ασθένεια;

Γι΄αυτό ακριβώς έδωσα τον τίτλο «Ζάχαρη άχνη». Πρόκειται για τη «ζάχαρη» της ζωής που σκορπίζει πανεύκολα, ακόμα και στο πιο ελαφρύ αεράκι. Έτσι σκόρπιζε η ευτυχία από τη ζωή της Αύρας. Κι όσο αυτή προσπαθούσε να τη συγκεντρώσει τόσο εκείνη εξανεμιζόταν μέσα στα προβλήματα, στις αρνήσεις, στις απαγορεύσεις, στους εκβιασμούς, στις απορρίψεις, στις στερήσεις, στην απώλεια, στην απουσία που στιγμάτισε την πορεία της.

Είναι η «ζάχαρη άχνη» που κυλάει στο σώμα της, αλλά απουσιάζει η ζάχαρη που θα γλυκάνει τη ζωή της. Είναι η «ζάχαρη» που δεν προλαβαίνει να βιώσει γιατί την προλαβαίνουν τα γεγονότα.

Ο τίτλος προέκυψε όταν έγραφα τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, τη στιγμή που η Αρετή, η μητέρα της μικρής τότε Αύρας, σκορπίζει τη ζάχαρη άχνη στα φύλλα της γαλατόπιτας και της μιλάει για την ευτυχία. Από αυτή την εικόνα αποφάσισα ότι αυτός θα είναι ο τίτλος του βιβλίου. Κανέναν άλλον δεν σκέφτηκα ούτε προτάθηκε κάποιος άλλος από τον εκδοτικό μου οίκο «Ωκεανός».

Μοιραστείτε το με τους φίλους σας