Ρένα Ρώσση Ζαΐρη «Σε κάθε μυθιστόρημά μου προσπαθώ να πείσω τους αναγνώστες μου να αγαπήσουν τον εαυτό τους»

Μια νύχτα με καταιγίδα, μια βάρκα με ένα νεογέννητο μωρό βρίσκει καταφύγιο στη Δήλο. Η Άρτεμη, η αγαπημένη των θεών, μεγαλώνει μέσα στην αγάπη και την ασφάλεια, και τολμάει να κυνηγήσει τα όνειρά της. Ώσπου ένας μυστηριώδης άντρας με ζαφειρένια μάτια, αλλά κι ένας φόνος στο ιερό νησί θα την αναγκάσουν να παλέψει για την ίδια της τη ζωή….

Το νέο μυθιστόρημα της Ρένας Ρώσση Ζαΐρη, «Η αγαπημένη των θεών» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, θα σας ταξιδέψει από την Δήλο έως και το Λονδίνο, μέσα από την ιστορία της όμορφης Άρτεμης, που δεν σταμάτησε να κυνηγά τα όνειρα της.

Πως εμπνευστήκατε την ιστορία για το νέο σας μυθιστόρημα;

«Η αγαπημένη των θεών» ξεκίνησε με ένα μαγικό, μεταφυσικό θα έλεγα τρόπο. Πλησίαζα στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου μου «Αστέρια στην άμμο», που κυκλοφόρησε πέρσι την άνοιξη, βρισκόμουν σε συναισθηματική φόρτιση. Πάλευα να κεντήσω κάθε μου λέξη, να πιάσω σφιχτά τον μίτο της Αριάδνης για να τα καταφέρω να βγω έξω από τον λαβύρινθο των ανατροπών, να φτάσω στη λύτρωση και να αποχαιρετήσω τους ήρωες μου με άπλετη αγάπη. Πάντα είναι δύσκολες και συνάμα τόσο, μα τόσο, μαγευτικές εκείνες οι στιγμές. Ήμουν δοσμένη ολοκληρωτικά στο τέλος του ταξιδιού μου ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.

Γιατί, στα ξαφνικά, μια καινούργια ηρωίδα άρχισε να χτυπάει απαιτητικά την πόρτα της καρδιάς μου. Έκανα πως δεν την άκουγα, προσπαθούσα να μην της δώσω καμία σημασία. Άδικα. Δε με άφηνε να ολοκληρώσω αυτό που ήθελα να κάνω, δε με άφηνε να συγκεντρωθώ. Κάποια στιγμή δεν άντεξα άλλο. Αφέθηκα. Και χάθηκα από τον χώρο και τον χρόνο…

Κεραυνοί διαδέχονταν ο ένας τον άλλο χωρίς σταματημό, οι αστραπές με τύφλωναν, οι βροντές έκαναν την καρδιά μου να σπαρταράει. Με κούφαιναν. Ο άνεμος λυσσομανούσε. Και τότε ήταν που «είδα» τη βάρκα. Δεμένη σε μια μικρή, ξύλινη προβλήτα ήταν, κουνιόταν σαν τρελή πάνω στ’ αγριεμένα κύματα. Κάποιος πλησίασε τρικλίζοντας την προβλήτα, τράβηξε το σκοινί της βάρκας. Πήδηξε μέσα. Με χίλια ζόρια. Τα κύματα την σκαμπανέβαζαν, αλλά κατάφερε με τα πολλά να ισορροπήσει. Πέταξε στον πάτο της ένα μωρό. Ένα ολόγυμνο νεογέννητο μωρό.

Με έναν πήδο βρέθηκε και πάλι στην προβλήτα. Χωρίς να διστάσει σταλιά, έλυσε το σκοινί της βάρκας. Κι ύστερα, για να σιγουρευτεί πως το μωρό θα γινόταν ένα με τα κύματα και θα πνιγόταν μεμιάς, την κλώτσησε γερά. Η κλωτσιά του ήταν δυνατή. Η βάρκα απομακρύνθηκε. Όμορφα ένιωσε. Και τότε… για πρώτη φορά στη συγγραφική μου καριέρα παράτησα, θέλοντας και μη, το μυθιστόρημα που έφτανε στο τέλος του και βούτηξα στο πρώτο κεφάλαιο της «Αγαπημένης των θεών!»

Το έγραψα μεμιάς. Λες κι ήμουν μπροστά, εκεί όπου διαδραματίστηκαν όλα, λες κι άκουγα τους ήρωες να μου μιλούν… Μονάχα όταν τελείωσα το κεφάλαιο αυτό, μονάχα τότε ηρέμησε η θάλασσα κι όλα τα στοιχεία της φύσης μαζί, γαλήνεψε και η Άρτεμη, η καινούργια μου ηρωίδα.

Η κεντρική ηρωίδα σας, η Άρτεμη, είναι τόσο όμορφη που μαγεύει τους πάντες αλλά προκαλεί και ζήλια. Τελικά η ομορφιά μπορεί να είναι και κατάρα;

Την Άρτεμη, την κεντρική ηρωίδα μου, τη θαυμάζω. Γιατί μέσα σε κάθε τι κακό, ανακαλύπτει το καλό. Αρνείται να βαλτώσει και τελικά μετατρέπει την κακή της τύχη σε καλή. Χαμογελάει αληθινά και συχνά, είναι κοινωνική, ακούει με προσοχή τους άλλους, ενδιαφέρεται πραγματικά, τους εμπιστεύεται. Μοιάζει μαγνήτης που προσελκύει τους ανθρώπους γύρω της. Παλεύει, αποτυγχάνει, ξανασηκώνεται, παλεύει ξανά. Πρώτα από όλα και πάνω απ’ όλα, η ματιά της είναι γεμάτη αισιοδοξία. Και ξαφνικά, από το πουθενά, η ζωή της πλημμυρίζει με το λαμπερό φως της αγάπης.

Ναι, η Άρτεμη είναι όμορφη. Δεν άφησε ποτέ όμως την ομορφιά της να επισκιάσει την προσωπικότητά της. Αντιμετώπισε με στωικότητα τη ζήλεια, την αντιπάθεια και την κακία. Γιατί η εξωτερική της ομορφιά συνοδεύεται από ομορφιά ψυχής. Όλοι οι όμορφοι άνθρωποι πρέπει να καταβάλλουν περισσότερη προσπάθεια για να αποδείξουν πως διαθέτουν κι άλλα χαρίσματα. Για να κατακτήσουν και τις καρδιές και όχι μόνο τον θαυμασμό των ανθρώπων, για να παλέψουν με το μίσος και τις αντιζηλίες. Κι από αυτή την άποψη, ναι, η ομορφιά είναι κατάρα.

«Η αγαπημένη των θεών» μας δίνει μια καλή γεύση από τον κόσμο των κατασκόπων. Πως προέκυψε αυτό;

Σε κάθε μυθιστόρημά μου προσπαθώ να χαρτογραφήσω την ψυχή των ηρώων μου, να πείσω τους αναγνώστες μου να συνειδητοποιήσουν πως όλα ξεκινούν από την παιδική μας ηλικία. Αυτή καθορίζει όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Προσπαθώ ακόμα να τους πείσω να αγαπήσουν τον εαυτό τους και να μεγαλώσουν αυτόνομα, ευτυχισμένα παιδιά, ελπίζοντας σε έναν κόσμο πολύ καλύτερο συναισθηματικά.

Κι ο Κρίστοφερ, ο δεύτερος κεντρικός ήρωας μου στο βιβλίο «Η αγαπημένη των θεών» μεγάλωσε χωρίς γονική φροντίδα. Επέλεξε να γίνει κατάσκοπος για να ανήκει κάπου, να αποκτήσει δεσμούς, να νιώσει σημαντικός, αποδεκτός. Εντάχτηκε στις Μυστικές Υπηρεσίες γιατί ενδόμυχα αποζητούσε να τον υιοθετήσουν. Έψαχνε την ευτυχία με λάθος τρόπο, με λάθος μέρος.

Όσο παράξενο κι αν φαίνεται η επιλογή επαγγέλματος είναι συνισταμένη πολλών παραγόντων. Πολλοί από εμάς το διαλέγουμε ασυνείδητα, ανάλογα με όλα όσα βιώσαμε στα παιδικά μας χρόνια: Τα τραύματα που κουβαλούμε, τις επιπτώσεις τους στον συναισθηματικό μας κόσμο, την αγάπη και την ασφάλεια που εισπράξαμε από τους γονείς και το κοντινό μας περιβάλλον. Ο Κρίστοφερ, όπως τελικά συνειδητοποιεί κάποια στιγμή και ο ίδιος, επέλεξε να γίνει μυστικός πράκτορας γιατί επιθυμούσε να κάνει κακό στον εαυτό του, με στόχο να τιμωρήσει τους γονείς του.

Το επάγγελμα του ήρωά μου το εμπνεύστηκα από ένα αληθινό πρόσωπο, τον Μάθιου Νταν (Matthew Dunn), ο οποίος διετέλεσε πράκτορας στη βρετανική MI6 στα μέσα της δεκαετίας του 90 και λάμβανε μέρος σε αποστολές σε όλο τον κόσμο.

Γράφετε στο βιβλίο σας πως την τύχη μας την ορίζουμε εμείς οι ίδιοι. Ο ρόλος της μοίρας;

Μεγάλο μυστήριο ήταν πάντοτε για μένα οι τυχεροί άνθρωποι. Οι άνθρωποι που λες και τους αγαπούν περισσότερο οι θεοί. Πολλοί προσπάθησαν να διερευνήσουν την τύχη τους, να εξακριβώσουν τι είναι αυτό που τους κάνει τυχερούς. Έχουν κληρονομήσει άραγε κάποιες ανώτερες δυνάμεις; Είναι οι αισιόδοξοι, αυτοί που αναλαμβάνουν στόχους δύσκολους και κυνηγούν αυτό που θέλουν;

Η Άρτεμη, «Η αγαπημένη των θεών», με βοήθησε να καταλάβω πως η τύχη δεν είναι τίποτα άλλο από τον τρόπο της ζωής μας. Οι τυχεροί άνθρωποι, όπως η ηρωίδα μου, έχουν μια ήρεμη στάση απέναντι στην καθημερινότητα. Η «αγάπη των θεών» είναι θέμα συμπεριφοράς, θέμα συνήθειας. Πίστη στον εαυτό μας είναι. Πίστη στο ότι η ζωή ευνοεί τους τολμηρούς. Κι ο ρόλος της μοίρας είναι πάντοτε στα χέρια τα δικά μας.

Τι σας αρέσει να διαβάζετε;

Λατρεύω τον Νίκο Καζαντζάκη για μένα είναι ο μεγαλύτερος συγγραφέας και φιλόσοφος όλων των εποχών. Θαυμάζω την Πηνελόπη Δέλτα, τον Μενέλαο Λουντέμη, τον Κώστα Κυριαζή… Αλλά και ποιητές, τον Ελύτη, τον Ρίτσο, τον Λειβαδίτη και τόσους άλλους. Διαβάζω, διαβάζω συνέχεια. Είναι πολλοί οι Έλληνες συγγραφείς που αγαπώ, αλλά δε θα ήθελα να τους αναφέρω, για να μη στεναχωρήσω τους υπόλοιπους. Ανάμεσά στους ξένους λαχταρώ να διαβάζω τον Κεν Φόλετ, τον Ντάγκλας Κένεντι, τη Λουσίντα Ρίλεϊ, την Πωλίνα Σίμονς, τον Στίβεν Κινγκ.

Μου αρέσει να διαβάζω κοινωνικά μυθιστορήματα, ιστορικά, αστυνομικά. Γενικά αγαπάω κάθε συγγραφέα, που όπως τόνισε και ο Νίκος Καζαντζάκης: «Δεν πρέπει να τελεύει το μεροκάματο, δεν πρέπει να μαζεύει τα σύνεργά του, αν δεν είναι σίγουρος πως δεν έχει ακουμπήσει έστω κι ένα λιθαράκι, για να χτιστεί πάνω στην άβυσσο ένα νησί…»

Μοιραστείτε το με τους φίλους σας