Φωτεινή Πανουργιά: «Ποτέ δεν είναι αργά να κάνουμε το βήμα που θα μας απελευθερώσει»

Η Μαριάννα Φιλίππου θέλοντας ν’ αποδράσει από το οδυνηρό παρελθόν της αποφασίζει να δραπετεύσει. Μοναδική επιθυμία της ένα ταξίδι δίχως γυρισμό. Επιβιβάζεται στο πλοίο για τη Νάπολη έχοντας για αποσκευή ένα εισιτήριο στο χέρι, που πάνω σ’ αυτό έχει επενδύσει όνειρα για μια καινούργια αρχή, για μια καινούργια ζωή. Στο πλοίο γνωρίζει τον γοητευτικό και μυστηριώδη Ρώσο Σεργκέι Πετρόφ.

Αναπόφευκτα ένας έρωτας γεννιέται ανάμεσά τους. Η παραμονή της στη Νάπολη όμως παίρνει τραγικές διαστάσεις. Άθελά της γίνεται στόχος της γνωστής εγκληματικής οργάνωσης Καμόρα. Στην προσπάθεια της να ξεφύγει, το παρελθόν της κλείνει τον δρόμο. Κι εδώ, μια νέα περιπέτεια ζωής ξεκινά. Ποιός είναι ο Σεργκέι Πετρόφ και τί ρόλο θα παίξει στη ζωή της;

Η συγγραφέας Φωτεινή Πανουργιά μας μιλά για το βιβλίο της «Το εισιτήριο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός, ένα ταξίδι αυτογνωσίας μέσα από μια περιπέτεια που διαδραματίζεται στη Νότια Ιταλία και σε αφήνει με κομμένη την ανάσα μέχρι το τέλος.

Γράφεται «υπάρχει χρονικό περιθώριο στις ανατροπές που επιδιώκουμε στη ζωή». Η Μαριάννα, η κεντρική ηρωίδα σας, παίρνει την απόφαση να αλλάξει όλη της την ζωή. Ισχύει στην περίπτωση της το «όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος»;

Η πρόταση «υπάρχει χρονικό περιθώριο στις ανατροπές που επιδιώκουμε στη ζωή», που υπάρχει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, είναι ερωτηματική. Σχετίζεται με το πόσο περιθώριο δίνουμε στον εαυτό μας για να αλλάξουμε αυτά που δεν αντέχουμε να βιώνουμε. Η απάντηση που επιθυμούσα να βρω γράφοντας αυτό το βιβλίο -μεταξύ άλλων-, είναι το «ποτέ δεν είναι αργά» για να τολμήσουμε να κάνουμε το βήμα που θα μας απελευθερώσει. Γι’αυτόν τον λόγο επέλεξα μια ηρωίδα που δεν βρίσκεται στην πρώτη της νιότη αλλά έχει περάσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής της, αποδεχόμενη αυτά που οι άλλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο της επέβαλλαν να ζήσει.

Η παροιμία «όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος» μπορεί να ισχύσει στην περίπτωση της ηρωίδας, τη στιγμή που γίνεται η ανατροπή μέσα της. Την «ώρα μηδέν» όπως την αποκαλώ, που συνειδητοποιεί ότι έφτασε στο όριό της. Προφανώς ήταν μια συνεχής ασυνείδητη διαδικασία που γινόταν μέσα στο κεφάλι της αθόρυβα, αλλά χρειάστηκαν λίγα λεπτά να καταλάβει ότι έφτασε σε εκείνο το όριο που ή το περνάς, ή το χάνεις για πάντα.

Διαβάζοντας το βιβλίο σας έχω την εντύπωση πως σας αρέσουν οι αινιγματικοί χαρακτήρες. Πως τους προσεγγίζεται ώστε να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον των αναγνωστών; Τους καθοδηγείτε εσείς ή από ένα σημείο και μετά σας καθοδηγούν οι ίδιοι;

Είμαι πάντα της άποψης ότι οι ήρωες πρέπει να αφήνονται ελεύθεροι να σε οδηγήσουν από μόνοι τους εκεί που θέλουν. Αν οι ήρωες είναι δυναμικοί θα το κάνουν με τον καλύτερο τρόπο, καλύτερα και από αυτόν που έχω σχεδιάσει γι’αυτούς στην αρχή. Αν είναι αδύναμοι, θα χρειαστούν τη στήριξή μου, την καθοδήγησή μου, για να γίνουν πιο ενδιαφέροντες.

Το «ζητάνε» από μόνοι τους κατά κάποιο μαγικό τρόπο. Αυτό μου συμβαίνει πάντα όταν γράφω. Γι αυτό και προσπαθώ πάντα να τους φέρομαι «δημοκρατικά» και να σέβομαι τις αποφάσεις τους για τον τρόπο που θα διαθέσουν τη ζωή τους. Φαίνεται ότι τα πολιτικά συστήματα υπάρχουν και στον κόσμο της μυθοπλασίας. Νομίζω ότι αν ακολουθούσα μια πιο απολυταρχική στάση απέναντί τους, θα τσίτωναν τα πόδια και θα αντιστέκονταν. Όταν μου συμβαίνει αυτό, λέω ότι δεν έχω έμπνευση. Στην πραγματικότητα, κάποιος ήρωας αντιστέκεται στη μοίρα που έχω αποφασίσει γι’αυτόν.

Όσο για τους αινιγματικούς χαρακτήρες, νομίζω ότι είναι το αλατοπίπερο της πλοκής. Μας δίνουν πάντα τη χαρά να τους κυνηγάμε μέχρι να τους τσακώσουμε και να τους αποκαλύψουμε. Όσο μας ξεφεύγουν, τόσο πιο πολύ πεισμώνουμε. Ναι, τους θέλω πάντα μέσα στα βιβλία.

Μεταφορικά ή κυριολεκτικά, θα θέλατε ένα εισιτήριο για που;

Πάντα αγαπούσα τα εισιτήρια και σίγουρα θα συνεχίσω να τα αγαπώ. Είναι γιατί συνειρμικά με συνδέουν με το «ταξίδι», όποιο κι αν είναι αυτό. Από ένα εισιτήριο θεάτρου μέχρι ένα εισιτήριο ζωής, όπως συνέβη και στην ηρωίδα μου. Όμως αν πρόκειται για ένα πραγματικό ταξίδι, δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο προορισμός, όσο το ενδιάμεσο στάδιο. Η περιπέτεια του ταξιδιού. Γι’αυτό και θυμάμαι λιγότερο τους προορισμούς και περισσότερο τα συμβάντα κατά τη διάρκεια της διαδρομής.

Γιατί αποφασίσατε ο προορισμός της ηρωίδας σας να είναι η Νάπολη; Σας συνδέει κάτι με αυτήν την πόλη;

Η Νάπολη είναι μια πόλη με την οποία έχω συνδέσει το πιο όμορφο κομμάτι της ζωής μου. Ήταν η φοιτητική μου ζωή, ήταν η εποχή της ανεμελιάς αλλά και των ανακαλύψεων. Μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις όπου σε περιμένουν εκπλήξεις εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα. Ήταν επίσης και το τέλος μιας εποχής που αφήνεις με δυσκολία πίσω σου, οι μνήμες που σε ακολουθούν για πάντα και επιστρέφεις όταν τα πράγματα σε ζορίζουν ασφυκτικά. Πάραυτα, αν το παιδί μου σπούδαζε εκεί, δεν είμαι σίγουρη ότι θα κοιμόμουν ήσυχη τα βράδια. Η άγνοια των δικών μου γονιών όμως, δεν μου στέρησε την ευκαιρία.

Η αναφορά σας στην μαφία και στην Καμόρα έγινε μετά από μεγάλη έρευνα;

Όντως υπήρξε έρευνα, όχι όμως τόσο μεγάλη όσο θα πίστευε κανείς. Είχα πολλές δικές μου εμπειρίες να διηγηθώ που τις προσάρμοσα σε κάποιους ήρωες του βιβλίου, αλλάζοντας φυσικά πρόσωπα και τοποθεσίες. Άλλωστε, στο βιβλίο δεν είχα στόχο να σοκάρω, οπότε συνειδητά κράτησα μια πιο «ελαφριά» στάση στο ζήτημα. Η ηρωίδα είχε ήδη σημαντικά μπλεξίματα και δεν ήθελα να την εξοντώσω εντελώς. Νομίζω πήρε τόση δόση δυσκολίας, όση άντεχε.

Η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ πιο σοκαριστική και άγρια από αυτήν που βίωσαν οι ήρωές μου. Αν μου δινόταν η ευκαιρία για ένα ανάλογο βιβλίο όμως, σίγουρα θα εισχωρούσα πιο βαθιά στην πραγματική διάσταση της εγκληματικής οργάνωσης Καμόρα.

Τι σας αρέσει να διαβάζετε;

Μου αρέσουν σχεδόν όλα τα λογοτεχνικά είδη, με έμφαση στο ιστορικό. Αγαπάω ιδιαίτερα τα βιβλία με έξυπνες ανατροπές για να τις βιώνω συμπάσχοντας με τους ήρωες, φτάνει να είναι αληθοφανείς και να μην προκαλούν τη νοημοσύνη μου με εξωφρενικές υπερβολές.

 

Μοιραστείτε το με τους φίλους σας