Στέλιος Λιονάκης: «Απαιτεί να κυνηγάς το όνειρο σου με όλο σου το είναι»

Οι «Παραβολές φωτός», (εκδόσεις Θερμαϊκός) του νέου συγγραφέα, Στέλιου Λιονάκη, είναι ένα βιβλίο που αποτελεί έναυσμα για σκέψη και αναζήτηση. Οι τρεις βασικές ενότητές του είναι σαν παραβολές και μέσα από παρομοιώσεις και συμβολισμούς επιχειρούν να παρακινήσουν τον αναγνώστη να δει τη ζωή του υπό ένα διαφορετικό πρίσμα, να κυνηγήσει τα όνειρα του και να ανακαλύψει στοιχεία της προσωπικότητάς του.

Πως προέκυψε η συγγραφή αυτού του βιβλίου;

Γενικά γράφω πολλά χρόνια. Μου άρεσε πάντα να μιλάω και να μοιράζομαι σκέψεις με τους γύρω μου συνανθρώπους και η ιδέα να γίνω συγγραφέας θα με βοηθούσε πολύ σε αυτό, σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Ξεκίνησε από εφηβικό όνειρο και μετά από πολυετή προσπάθεια άρχισε να αποκτά μορφή. Βρήκα πολλές κλειστές πόρτες μπροστά μου, αλλά θα το κυνηγούσα όσο πάει. Δεν θα το άφηνα με τίποτα. Έχω πολύ δρόμο ακόμα.

Το πρώτο μέρος του βιβλίου (το συναισθηματικό δάσος) αποτελούσε μέρος ενός βιβλίου που είχα τελειώσει την συγγραφή του το 2011. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες και κλειστές πόρτες να εκδώσω το πρώτο μου βιβλίο, αποφάσισα να κάνω μια νέα προσπάθεια. Ξεχώρισα την ενότητα του συναισθηματικού δάσους, μαζί με κάποια άλλα κείμενα από το πρώτο βιβλίο, τα οποία είχαν συνάφεια μεταξύ τους, και αποφάσισα να κάνω μια νέα προσπάθεια, μη γνωρίζοντας πλήρως που βαδίζω.

Απλά, είχα μια ιστορία παρομοίωσης, σαν παραβολή και συνέχισα να γράφω. Έψαχνα ιστορίες να συνεχίσω με παρόμοιο τρόπο. Όταν εμπνεύστηκα και την δεύτερη ενότητα (τον στόλο του χαρακτήρα και της προσωπικότητας), είχα αρχίσει να βλέπω μια πιο ξεκάθαρη εικόνα αυτού που ήθελα να δημιουργήσω. Όταν ξεκίνησα να γράφω και την τρίτη ιστορία προέκυψε και ο τίτλος του βιβλίου, ο οποίος μου αρέσει και ως μαθηματικός όρος. Μετά την έκδοση του βιβλίου, άρχισα να γράφω και άλλες ιστορίες σαν παραβολές, που θα ήθελα να προσθέσω σε μετέπειτα εκδόσεις του βιβλίου, αν αυτό πάει καλά.

Χρησιμοποιείται τρεις παρομοιώσεις για να εκφράσετε τον ανθρώπινο ψυχισμό. Γιατί επιλέξατε το δάσος, τον στόλο και το όχημα;

Η φύση και η ζωή πάντα μας χαρίζει όμορφες εικόνες και ιστορίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως παρομοιώσεις. Γενικά μου αρέσει πολύ να παρατηρώ γύρω μου. Το κάνω χρόνια να παρατηρώ την φύση, τους ανθρώπους, τις συμπεριφορές μας, τα ζώα, την κίνηση της πόλης κτλ.

Οι τρεις παρομοιώσεις προέκυψαν σχεδόν τυχαία και σε πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, χρονικά διαστήματα. Πιστεύω ότι είδα δυναμική στις ιστορίες, όταν τις εμπνεύστηκα, ως αρχικές ιδέες. Είναι 3 κόσμοι οι οποίοι είναι μέσα στην ζωή μας και οι περισσότεροι πάνω κάτω έχουν επαφή με την φύση, την θάλασσα και τα καράβια, αλλά και σίγουρα με τα οχήματα.

Το συναισθηματικό δάσος το έγραψα σε μια πρώιμη μορφή του το 2011, επηρεασμένος σίγουρα και από τον πατέρα μου που είναι γεωπόνος, καθώς και από τα βιώματα μου που είχα μια ζωή μέσα στην υπέροχη φύση, η οποία μου αρέσει πολύ.

Κάπου το 2013, ενώ είχα προχωρήσει πολύ την ενότητα του δάσους, και καθώς συζητούσα με μια φίλη μου και λέγαμε για προσωπικότητες ανθρώπων, σκέφτηκα ότι τα χαρακτηριστικά που έχει κάθε άνθρωπος, θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με ένα στόλο από καράβια, που ταξιδεύουν προς στα λιμάνια που ποθούμε. Ζώντας από μικρός σε πόλεις με θάλασσα και λιμάνια (Χανιά και Ηράκλειο Κρήτης) αποφάσισα να το προσπαθήσω και να το αναπτύξω, μιας και είχα τα κατάλληλα ερεθίσματα από το περιβάλλον.

Την συγκεκριμένη ενότητα την σκεφτόμουν πολύ καιρό και κάποια στιγμή, έφτιαξα έναν βασικό κορμό με σκέψεις και το προχώρησα σταδιακά. Πήγαινα για καιρό στον ελεύθερο μου χρόνο, σε μια καφετέρια που είναι δίπλα στους τάφους των Βενιζέλων στα Χανιά, και έχει αμφιθεατρική θέα της πόλης, και παρατηρώντας από ψηλά την πόλη, την θάλασσα, και κατά διαστήματα κανένα ηλιοβασίλεμα, έγραφα και ανέπτυσσα κείμενα.

Τέλος, μετά από αρκετό καιρό πάλι, μια παλιά μου συμφοιτήτρια και καλή μου φίλη, μου είπε, ότι πιστεύει, ότι η ζωή μας είναι σαν ένα τρένο. Κάποιοι ανεβαίνουν σε αυτό, κάποιοι κατεβαίνουν από αυτό και κάποιοι ταξιδεύουν μαζί μας για καιρό. Την είχα καιρό αυτή την ιδέα στο μυαλό μου και κάπου το 2016 ξεκίνησα, μέσα από σκέψη και φαντασία, να δημιουργώ μια παραλλαγή της συγκεκριμένη ιστορίας, η οποία βέβαια τελικά κατέληξε τελείως διαφορετικά ως παρομοίωση.

Πόσο εφικτό πιστεύετε πως είναι τελικά για τον καθένα μας να πετύχει τους στόχους του;

Δεν είναι εύκολο σίγουρα. Βέβαια, αυτό διαφοροποιείται ανάλογα με τους στόχους και τα όνειρα, που θέλει και ποθεί να καταφέρει ο καθένας και το πόσο δύσκολα είναι αυτά.

Σίγουρα απαιτεί να κυνηγάς το όνειρο σου με όλο σου το είναι, και πολλές φορές να προσμένεις και να προσπαθείς για χρόνια. Αλλά, αν σου αρέσει αυτό που κυνηγάς και επιμένεις με όρεξη και πολύ δουλειά φυσικά, αυξάνεις τις πιθανότητες να το πετύχεις. Συνίσταται να σχεδιάζεις την πορεία σου προς αυτό, όλο και πιο λεπτομερώς, αναθεωρώντας κινήσεις και διορθώνοντας τα λάθη που έκανες. Τέλος, συνίσταται να υπομένεις τις κακές κριτικές από τους γύρω σου, που σε πολλές περιπτώσεις θα σε αποθαρρύνουν.

Προσωπικά, στην αρχή δεν είχα ιδέα που θα καταλήξω, αλλά προχωρούσα σταδιακά προς το όνειρο μου να γίνω συγγραφέας. Είχα το όνειρο, είχα την όρεξη να αγωνιστώ για αυτό και έβαλα και την προσπάθεια. Βέβαια αυτό είναι ένα βήμα. Έχω πολύ δρόμο ακόμα για να πετύχω αυτό που ονειρεύομαι.

Είναι προτιμότερο ένα ακαλλιέργητο χωράφι ή ένα χωράφι με αγκάθια;

Πιστεύω ότι και οι δύο περιπτώσεις μπορεί εν δυνάμει να έχουν αρνητικά, αλλά δεν παύουν να έχουν και αυτά τα χωράφια και δάση, κάποια ιδιαίτερη και μοναδική ομορφιά.

Στην περίπτωση του ακαλλιέργητου χωραφιού, ο γεωργός του χωραφιού της ψυχής του, ίσως να έχει πρόβλημα με τον εαυτό του, μιας και δεν παράγει συναισθηματικούς καρπούς. Αυτό μπορεί να υποδεικνύει, ότι δεν έχει επενδύσει o συγκεκριμένος άνθρωπος στο συναίσθημα, αλλά και στην δυναμική και την εσωτερικότητα της καρδιάς και της ψυχής του. Είναι καθαρά μια προσέγγιση ζωής πιστεύω και την συναντάμε πολλές φορές στην ζωή μας σε κάποιους ανθρώπους.

Η δεύτερη περίπτωση του χωραφιού με τα αγκάθια, είναι πιο σύνθετη. Ίσως σημαίνει ότι κάποιος παρήγαγε καρπούς, αλλά επειδή πληγώθηκε από τους γύρω του, οι οποίοι πιθανώς του έπαιρναν συνέχεια συναισθηματικούς καρπούς από το χωράφι του, έθεσε σκληρότερες άμυνες (τα αγκάθια), ώστε να προστατεύσει τον εαυτό του από τους ανεξέλεγκτους κλέφτες συναισθημάτων και ενέργειας. Σίγουρα πρέπει να αμυνόμαστε πολλές φορές θέτοντας όρια, ώστε να προστατεύσουμε τον εαυτό και το είναι μας. Όλα χρειάζονται με μέτρο.

Τι σας αρέσει να διαβάζετε;

Μου αρέσουν τα κείμενα που έχουν συναίσθημα μέσα τους και τα κείμενα που δημιουργούν όμορφες εικόνες. Θέλω, από την μία να διαβάζω αισιόδοξα και θετικά κείμενα που με ενθαρρύνουν ως αναγνώστη και ως άνθρωπο, αλλά και κείμενα με προβληματισμούς και συμπυκνωμένη σκέψη, τα οποία με βοηθούν και ωθούν την σκέψη μου σε αναζητήσεις.

Ζώντας στην εποχή της πληροφορίας και της άμεσης δυνατότητας να έχει οποιοσδήποτε, πρόσβαση σε άφθονα κείμενα, ψάχνω να βρω κείμενα που μου αρέσουν. Γενικά διαβάζω σε καθημερινή βάση, κείμενα που θα συναντήσω μπροστά μου, αλλά και όχι τόσο συχνά, ολοκληρωμένα βιβλία. Αγαπημένο μου βιβλίο είναι «ο κόσμος της Σοφίας» του Jostein Gaarder. Υπάρχουν άνθρωποι, που τα κείμενα και οι ομιλίες τους, με ενθουσιάζει να τα διαβάζω. Μερικοί από αυτούς είναι: ο Σωκράτης, ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Καζαντζάκης, ο Ελύτης, ο Λειβαδίτης, ο Χριστιανόπουλος, ο Μίσσιος, ο Κοέλιο, ο Μπουκάϊ, ο Μπουσκάλια, ο Τζόμπς, αλλά και άλλοι.

Μοιραστείτε το με τους φίλους σας