Εγώ Αθήνα κι εσύ Θεσσαλονίκη…

Κάντε έναν δυνατό καφέ ή αν είναι βράδυ βάλτε ένα λικεράκι κι ελάτε να μιλήσουμε για ένα θέμα που οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε κάποια στιγμή στις σχέσεις μας.

Κι έρχεται η μέρα που γνωρίζεις τον άντρα ή την γυναίκα της ζωής σου (τουλάχιστον έτσι πίστευες εκείνη την στιγμή) και μετά από δύο – τρία καυτά βράδια, βόλτες στην παραλία πιασμένοι απ΄  το χέρι και συζητήσεις όπου συμφωνείτε σε όλα, μαθαίνεις ότι ζει κι εργάζεται γύρω στα 500 χιλιόμετρα μακριά. Το σκέφτεσαι λίγο, χαμογελάς και λες ότι δεν πειράζει κι ότι θα το προσπαθήσετε και θα πετύχει.

Το πιστεύεις πραγματικά όμως αυτό;

Διπλή δουλειά

Ετοιμάσου να δουλέψεις διπλά για να κάνεις μια σχέση από απόσταση να πετύχει. Η άνεση της άμεσης επαφής δεν υπάρχει και θα πρέπει να προσέχεις διπλά αυτά που λες και αυτά που κάνεις και επηρεάζουν την σχέση αυτήν. Τα λόγια από το τηλέφωνο εύκολα παρεξηγούνται, τα γραπτά μηνύματα δεν μεταφέρουν συναίσθημα και ίσως μια βόλτα με έναν φίλο ή μια νυχτερινή έξοδος με φίλους να ανάψει την φλόγα της ζήλιας.

Κανόνες και τεχνολογία

Σε μια σχέση από απόσταση είναι σημαντικό να θέσετε κάποιους κανόνες τους οποίους θα πρέπει να συμφωνήσετε ότι θα τηρείτε. Ίσως ο πιο σημαντικός κανόνας που πρέπει να τεθεί είναι οι συναντήσεις σας σε τακτά και σταθερά χρονικά διαστήματα.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να βάλετε στην ζωή σας την τεχνολογία, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, και να μάθετε να χρησιμοποιείτε κάποιο messenger που να έχει δωρεάν βιντεοκλήσεις. Καλά είναι και τα πονηρά τηλεφωνήματα αργά την νύχτα αλλά το να βλέπει ο ένας τον άλλον ενώ μιλάτε δεν συγκρίνετε.

Η δική μου πραγματικότητα

Επειδή εγώ δεν είμαι ψυχολόγος ή σύμβουλος σχέσεων για να συνεχίσω να γράφω συμβουλές και tips για τις σχέσεις εξ αποστάσεως, θα σου πω την δική μου πραγματικότητα.

Πριν χρόνια κι εξαιτίας της εσωτερικής μετανάστευσης λόγω ανεργίας, βρέθηκα να προσπαθώ να διατηρήσω μια σχέση εξ αποστάσεως. Και στην αρχή, όλα πήγαιναν καλά και διάβαζα κι εγώ σε διάφορα sites συμβουλές για το πως να κάνω αυτήν την σχέση να δουλέψει. Αν εξαιρέσω την φυσική απουσία κατά τα άλλα η σχέση φαινόταν λειτουργική.

Με τον καιρό όμως κατάλαβα ότι ζούσα πράγματα, εμπειρίες και καταστάσεις που δυστυχώς δεν τις μοιραζόμουν με τον άνθρωπό μου. Βεβαίως και τις περιέγραφα στο τηλέφωνο και με φωτογραφίες στα διάφορα social media αλλά δεν ήταν εκεί δίπλα μου να τα ζει μαζί μου. Όταν συναντιόμασταν δεν είχαμε πια να πούμε “θυμάσαι τότε που πήγαμε εκεί…” και γενικά τίποτα που να είναι στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. Ξαφνικά και χωρίς να το καταλάβω όλα έγιναν “εγώ” κι “εσύ” κι όχι “εμείς”.

Κάτι άλλο που δεν μπορεί κανείς να το ξεπεράσει γιατί είναι αποτέλεσμα του χρόνου και της ζωής της ίδιας, είναι οι νέες γνωριμίες και οι νέοι φίλοι. Άτομα που μπαίνουν στην ζωή και των δύο αλλά δεν είναι γνωστοί και των δύο. Αρχίζει η ζήλια να παίρνει μέρος στο παιχνίδι και οι αμφιβολίες να μειώνουν την εμπιστοσύνη. Για να είμαι ειλικρινής τότε νευρίαζα και με τους δυο μας που το επιτρέπαμε αυτό να συμβεί. Τώρα όμως που το βλέπω από απόσταση καταλαβαίνω ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό και όσο και να προσπαθήσει κανείς, αυτό θα συμβεί.

Δεν είναι κακό να ελπίζεις. Δεν είναι κακό να θες να ζήσεις κάποια πράγματα και να το κάνεις ακόμα κι αν υποθέτεις την κατάληξη. Όλα είναι εμπειρίες και μόνο έτσι γινόμαστε πιο σοφοί. Μην παραιτήστε, γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς πως θα τα φέρει η τύχη. Ίσως να είναι η σειρά σου να το ζήσεις και να το κάνεις να πετύχει.

Vassilios L.

Περισσότερα κείμενα του μπορείτε να διαβάσετε εδώ https://vassiliostales.wordpress.com

Μοιραστείτε το με τους φίλους σας